Schuldgevoel

Marion MiddendorpKen je dat gevoel dat je je schuldig voelt ten opzichte van je kind? Bijvoorbeeld omdat je onterecht boos op hem bent geworden, of bozer dan je had willen zijn, omdat je te moe bent of ergens geïrriteerd over was en het ten onrechte op hem afreageerde.
Of dat je je schuldig voelt omdat je zo weinig tijd met hem kan doorbrengen, minder dan je zou willen omdat er ook nog gewerkt moet worden en je soms ook gewoon even tijd voor jezelf nodig hebt.

Ik heb regelmatig dit soort schuldgevoelens. Laatst nog, in de kerstvakantie. Als mijn zoon vakantie heeft, laat ik mijn werk altijd wat meer met rust. Maar voor mij duren twee weken echt wel lang. Ik begin dan onrustig te worden, wil mijn creatieve ei kwijt en dat lukt niet als mijn zoon om mij heen loopt en aandacht vraagt. Want om mijn creativiteit kwijt te kunnen, moet ik altijd een beetje in mijzelf afdwalen en dat lukt me niet als ik om de vijf minuten hoor: ‘Mam, kijk eens…’ of ‘Mam, hoor eens…’ of ‘Mam, mag ik…’
Ik voel me dan schuldig dat ik uitkijk naar het einde van de vakantie, het moment dat hij weer naar school gaat. Gek, want ik heb hem echt liever dan lief, maar soms vind ik het gewoon vermoeiend. Omdat ik me dan een soort trekpop voel.

Als je op internet surft, kom je diverse goed bedoelde adviezen tegen over dit ‘Ik-voel-me-schuldig-over-syndroom’. Dat je het moet loslaten, dat je geen machine bent, dat het schuldgevoel niks oplevert. Klopt allemaal. En toch… toch blijft dat stomme knagende gevoel deel uitmaken van mijn moedergevoel. Het gevoel dat ik op een of andere manier tóch te kort schiet. In tijd of aandacht of het feit dat ik géén knutselmoeder ben, of dat ik niet iedere avond een gezonde maaltijd op tafel tover (gelukkig wel vaak) of dat ik mijzelf veel te streng vind of soms juist weer niet.

Laatst las ik dat schuldgevoel ‘op jezelf gerichte boosheid’ is. Pff… moet ik mij nou ook nog schuldig over mijzelf gaan voelen? Alsof het schuldgevoel naar mijn zoon al niet genoeg is. Persoonlijk denk ik dat het gewoon onlosmakelijk verbonden is aan het ouderschap, al heb ik het gevoel dat moeders er meer last van hebben dan vaders. Je wilt het immers goed doen, je wilt het allerbeste voor je kind, maar zelf ben je slechts ook maar een mens. Een mens met één lichaam, één paar handen en met slechts 24 uur in een etmaal, waarin ook nog voor zo’n 7 tot 8 uur geslapen moet worden.

Je kunt er nog zoveel zelfhulpmiddelen tegen aan gooien, gesprekken voeren of goed bedoelde adviezen lezen, eigenlijk is er maar één goede remedie… Namelijk die spontane kus van je kind, waarbij hij zegt hoe verschrikkelijk veel hij van je houdt.

En soms dat ik een lelijke heks ben. Maar hij mag dat zeggen, daar is hij nou eenmaal een puber voor.

Meer informatie

Lees meer blogs van Marion Middendorp

Wie is?

Marion Middendorp is eigenaar van de sites www.vadersenmoeders.nl, www.oudersenzo.nl, www.kinderliedjes.info, www.afscheidenverlies.nl en www.zomerperiode.nl. Zij is moeder van een puberzoon, is gelukkig met haar grote liefde, werkt vanuit huis en woont half in Boskoop (bij haar partner) en half in Den Haag.
Zij schrijft hier over haar persoonlijke ervaringen.

Zin om mee te bloggen? Mail ons dan!

Related Post

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *