Sinterklaas met een puber

Marion Middendorp

Rocco, mijn zoon, gelooft al jaren niet meer in ‘het grote geheim’. Met zijn twaalf jaar is dat natuurlijk ook heel logisch. Toch hebben we het ieder jaar gevierd en nog steeds wil hij naar de uitzending met de intocht van Sinterklaas kijken. Herkenbaar. Ik had precies hetzelfde op zijn leeftijd en ik vond het écht niet leuk als ik géén bak water naast mijn schoen mocht zetten, ‘voor het paard’. Natuurlijk wist ik heel goed dat er helemaal geen paard aan te pas kwam en dat het mijn ouders waren die mijn schoen vulden. Dat zij helemaal geen zin hadden in ‘extra rompslomp’, daar stond ik dan weer niet bij stil. Ondanks dat ik goed wist hoe het werkte, wilde ik die mooie herinnering op een of andere manier levend houden. En daar hoorde óók een bak water bij.

Ik koester mooie herinneringen aan de gezellige Sinterklaastijd. De spanning van je schoen mogen zetten, de zak met cadeautjes op 5 december. De lekkernijen, de gedichten, de liedjes en vooral het plezier en de gezelligheid wat we met elkaar hadden. Daar kwamen na een aantal jaar, de surprises bij met ellenlange gedichten.
Door mijn eigen warme herinneringen, wilde ik dat ook graag aan mijn zoon geven. Dus Sinterklaas, werd ook met mijn zoon, op en top gevierd. In het begin zelfs mét een ‘echte’ Sinterklaas (en zwarte Pieten) die bij ons thuis kwamen. Beetje jammer waren ieder jaar weer de zenuwen en Sinterklaasstress bij mijn zoon. Rondom Sinterklaas werd hij steevast ziek van de spanning. Het was zelfs één jaar zo erg, dat we precies op 5 december met hem naar het ziekenhuis moesten, omdat hij van het één op het andere moment fysiek in elkaar stortte. Hoge koorts, zomaar van het één op het andere moment. Hij bleek een fikse longontsteking te hebben. Ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat stress hier een belangrijke factor bij speelde.

Toen hij een jaar of zeven was, vond ik het jammer om ‘het grote geheim’ met hem te delen, aan de andere kant was ik ook opgelucht omdat ik hoopte dat hij nu wat minder last van spanning zou hebben. Overigens reageerde hij op mijn onthulling: ‘Oh, nou, dat wist ik al hoor, maar krijg ik nu ook geen cadeautjes meer?’. De spanning nam, jammer genoeg, niet gelijk af. Uiteindelijk blijven cadeautjes spannend. Met of zonder Sinterklaas. En de cadeautjes, die bleven natuurlijk gewoon doorgaan.

Inmiddels is hij twaalf en mag nog steeds in de Sinterklaasperiode, één keer per week zijn schoen zetten, hij zingt er zelfs nog steeds een Sinterklaasliedje bij. De gezelligheid is in de loop van de jaren niet verminderd, er is slechts één ding dat mij verbaast; als zijn schoen ‘s ochtends gevuld is, hoor ik ‘Dank U Sinterklaasje’… maar als ik het een keer vergeet, hoor ik: ‘Maaaham, waarom ben je mijn schoen vergeten?’

Liefs Marion

Meer informatie

Hoe ga je om met Sinterklaasstress?
Ouders vinden praten over seks met hun pubers maar lastig
Leuke kinderboeken over Sinterklaas
Sinterklaas – De historie van de Goedheiligman
Songteksten van kinderliedjes over Sinterklaas

Bronvermelding

Tekst: Marion Middendorp

lijn vadersenmoeders
BabyBaby

Een reactie

  • ik ben een oma van een puber en de 70 gepasseerd, maar ik vind het nog steeds leuk om Sinterklaas te vieren met een zak met cadeautjes, de spanning en blije gezichten. De gedichten vind ik iets minder, maar die horen er ook bij. Ik kijk er dus ieder jaar nog naar uit. Maar wat gebeurd er dit jaar ? Mijn dochter wil ineens een ander Sinterklaasfeest, eentje met een spel waarbij je gewonnen cadeautjes weer afgepakt of geruild worden. Ik zie het wel maar voorlopig verlang ik nog naar het ouderwetse Sinterklaasfeest.

Geef een reactie